ESKİDEN (Şiir)

 

Eskiden yani her şeyin ötesinde gençken…  Perilere inanırdım, sanırdım periler isteklerimi gerçekleştirmek için yarışır…

Eskiden,  bütün dileklerim  meleklerin tılsımlı asalarının uçlarında beklerdi gerçekleşmek için…

Eskidendi bunlar çok eskiden… Biz hayal dünyamızda at koştururken,

Eskiden denizler bile şimdi olduğundan daha engin ve derindi…

Eskiden denizler içlerinde saklardı bütün esrarengiz güzellikleri, kahkahaları, hayalleri…

Eskiden masmavi denizler her şeyi hızla alır götürür sonra geri getirirdi…

Eskiden olduğu gibi, deniz şimdi de getiriyor aldığını ama aynı hızla değil sanki… Kim bilir belki de artık geri gelesi kalmadığındandır hayallerin umutların…

Eskiden ışıklar görürdüm gözlerimi kapayınca rengarenk,

Bu ışıklarla olmak için gözlerim kapalı yürürdüm bir yerden bir yere, önemsemeden düşmeyi…

Eskiden tılsımlı asanın ucundaki insanlar da kahkahalar saçardı…

Eskiden yapraklar bile başka renklerde uçuşurdu,

Eskiden de yeşildi elbet yapraklar ama daha başka pırıltılı, ışıltılıydı hayallerim arasından yere düşen yaprakların renkleri…

Eskiden güçlü ağaçlar gibiydi sevdiklerimiz, ailelerimiz arkamızda…

Hayal bile edemezdim o ağaçların ömrünü tamamlayıp gideceğini…

Eskiden bilmezdim bütün bu yaşadıklarımın yaşanabileceğini…

Daha önceleri bu kadar iyi bilmezdim hüznü, kederi… Bu yüzdendi belki de yansımazdı hüznün, kederin izleri  ne hayallerime ne de gözlerime…

Eskiden azizim, dilekler canlanırdı gözlerde ve o dileklerle gözler de başka bakardı ışıl ışıl, ümitli ve mutlu…

Eskiden güzeldi her şey, başkaydı hayat… Çünkü asıl güzel olan eskiler değil gençlikti…